Polak, chociaż stąd między narodami słynny,
Że bardziej niźli życie kocha kraj rodzinny,
Gotów zawżdy rzucić go, puścić się w kraj świata, W nędzy i poniewierce przeżyć długie lata Walcząc z ludźmi i losem, póki mu śród burzy Przyświeca ta nadzieja, że Ojczyźnie służy.
Tak to już jest, że każdy człowiek ma swoją jedyną i niepowtarzalną drogę życia. Czasami jest ona bardzo zwyczajna, prosta, a jej przestrzeń to rodzina i ojczyste strony. Niekiedy jednak owa droga bywa kręta i prowadzi daleko poza małą czy wielką Ojczyznę. Właśnie tak potoczyły się losy wielu polskich rodzin, które "za chlebem" udały się na ziemię węgierską. W nowej rzeczywistości szybko zaczęły się organizować, aby we wspólnocie pokonywać trudy codzienności, a jednocześnie zachować to co polskie. Ciągle jednak ludzie ci byli jak "owce bez pasterza". Taką właśnie sytuację zastał bł. Bp Józef Bilczewski metropolita lwowski, podczas wizyty w Budapeszcie. Jako "Dobry Pasterz", zatroskany o los rodaków, postanowił przysłać tu kapłana. Tym "narzędziem Bożej Opatrzności" stał się ks. Wincenty Danek - organizator życia polonijnego, budowniczy kościoła, patriota, ale przede wszystkim duszpasterz w najpełniejszym tego słowa znaczeniu.
Dzisiaj, sześćdziesiąt lat po śmierci, dzieło ks. Danka ciągle trwa, a polskie ziarno zasiane w węgierską glebę przynosi plon obfity. Szanowni Czytelnicy, opracowanie które oddajemy do Waszych rąk jest próbą ukazania sylwetki ks. Wincentego Danka w oparciu o historyczne fakty i relacje tych, którym dane było razem z nim żyć i czerpać z jego niezwykłej osobowości. Z całą pewnością nawet najdoskonalsze opracowania nie ukażą całej pełni ludzkiego życia. Pomiędzy datami, wydarzeniami i słowami, rozgrywa się historia ludzkiego wnętrza, radości i smutki, sukcesy i porażki. Takie też było życie ks. Wincentego Danka, wspaniałego człowieka i kapłana. Niech ono będzie, dla nas wzorem umiłowania Boga, Ojczyzny i Bliźniego.
