Królewski ślub u Zylinskich na Ealingu w Londynie.
Jan urodzony w Wielkiej Brytanii, pochodzi ze starego rodu polskiego wywodzącego się z Witebska. Ojciec Andrzej, oficer kawalerii z wykształcenia prawnik dowodził kawaleria w bitwie pod Kałuszynem.
Jan urodzony biznesmen zajmował się sprzedażą dziel sztuki, a później handlował domami w Londynie. Jak to w bajce czasami bywa został milionerem. Swojej babci obiecał kiedyś w młodości, że pałac, który został
zniszczony w czasie II wojny światowej w R.P. oraz zmieciony z powierzchni ziemi w czasach komunizmu on ...odbuduje...i to się stało!!! Pałac w stylu Ludwika XVl stanął na Ealingu w Londynie. Otoczony jest pięknymi ogrodami w których stoją angielskie domy. Jest wiec Jan i jego japońska zona Rie para ''książęca na Ealingu''.
Tekst kpt. ż.w. Orland M. Machnikowski, zdjęcia Albert Wisniewski
W dniu 29.lV.2011 r. zorganizowano w tym polsko-japońskim pałacu ''ślub królewski'' dla tych ,którzy nie otrzymali zaproszenia do Buckingham Palace.
Zaproszenie brzmialo:
Invitation to The Royal Wedding Party.
In case you have not been invited to the Buckingham Palace reception,The White House is inviting you to join us, Jan & Rie Zylinski to celebrate the Royal Marriege. Champagne Reception,Ballet Performances and of course dancing.
z dopiskiem:
A collection will be made for Japan Tsunami Appeal Donation.
Przybylo około 200 międzynarodowych gości. Miedzy innymi Pani Irena Delmar Czarnecka, prezes ZASPu w Londynie, Marta Vereker ,Polka właścicielka kopalni w Ameryce Płd, Pani Irena Grocholewska prezes , Polskiej Macierzy Szkolnej w Londynie i przedstawiciel Fundacji Młodej Polonii w Warszawie, Pan Marek Stella Sawicki, Kawaler Maltanski, społecznik znany w Londynie z budowy pomnika Polskich Sil Zbrojnych w Arboretum, odsłoniętego 17 sierpnia 2009 w Alrewas.
Przyjęcie rozpoczęło się występem młodych baletnic z Rosyjskiej Szkoly Baletowej w Londynie oraz koncertem melodii japońskich. Bufet przygotowała znana restauracja japońska. Zebrano fundusze na pomoc ofiarom tsunami w Japonii.
Tańczono i prowadzono przyjacielskie rozmowy do świtu, w/g polskiego powiedzenia ''gość w domu, Bóg w domu...''
